บทที่ 17 กับดักของนักลงทุน

ฉันรู้สึกใจหายเล็กน้อย ได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร อนาวิลยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา "พอดีเลย ผมนัดทานข้าวเย็นกับนายทุนไว้ ผมจะพาคุณไปเจอเขาหน่อย จะได้ร่วมงานกันไหมก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณแล้วล่ะ" ฉันเหลือบมองมือถือ เพิ่งจะสี่โมงเย็น กว่าจะกลับไปถึงเรือนเก่าตอนสามทุ่มก็ยังทันถมเถ จึงตอบตกลงไป

แต่ฉันก็อดแปลกใ...